DO CIEBIE, MÓJ M-IŁO-ŚCIWY ŁOWCO SENSÓW

MAJSTRO

 


Ty wygrywasz

Tak, ty, który to czytasz

Rozumiesz mnie lepiej

Niż niejedna przypadkowo spotkana

Rozumiesz ten niewyspany list

To cv bez c.d.n.

Jak wyciągam dłoń, ty nadstaw policzek - będę zobowiązany

Zdradziłeś naszą tajemnicę

Czytasz i wiesz jaki będzie ruch na szachownicy

Widzisz, świecisz lampą halogenową

Intuicji i dobrego stylu

Widzisz panoramę, ja

Rzucam puzzle

I jak Cezar oświadczam

Że kości zostały rzucone

Ale to ty mnie osądzisz

I zapytasz z wyrzutem o sonet na pożegnanie

Ty znasz te chwyty, ja je tylko przeżywam

Objawienie, samouwielbienie i potępienie

To ty przejrzałeś emocje jak klisze

Ty wygrałeś, bo widzisz mnie jak uciekam

Z więzienia, gdzie nie tak dawno było całkiem biało

A teraz próbuję się wydrzeć

Ty wygrywasz, wiesz gdzie jest droga i jakie było pierwsze słowo

Które lata świetlne, całe lasy i pustynie temu rzuciłem w początkach ery

Widziałeś jak raczkuję i jak teraz podpieram się kijem

Czemu tu zgiąłem kartkę?

To proste składałem to, co nie poskładane

Ty wygrywasz i łowisz złote ryby

Nad jeziorem, w którym ja zgubiłem całą

Swoją ikrę i łez nie żałowałem

Teraz jednak masz to, czego chciałeś

Ty wygrywasz! Za te wszystkie samotne lektury

Za to że więcej czytasz niż żyjesz

W niejasnych kontekstach bez rytmów

I rymów – tak modniej

Więc życzę ci i sobie

Zawsze wygrywaj i trwaj i domknij tą ostatnią frazę jak drzwi

Gdy naokoło dym z fajki bajarza gryzie w oczy

ale

nade wszystko pragnę

zwy-cię-żyć

jedno małe zwycięstwo

po tylu pytajnikach i wielokropkach

wreszcie jedna kropka

sam przyznasz – chyba się należy

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

GREG ZORBA. PIĘKNA KATASTROFA

MAJSTRO
Obraz
    Opowieść o dwóch typach ludzi: intelektualiście pisarzu, przechodzącym kryzys i starszym od niego człowieku, który żadnej pracy się nie boi. Jeden to teoretyk zaczytany w książkach, którymi próbował zastąpić życie, a drugi to żyjący pełnią życia, przygodą, nie mający przy sobie nic prócz instrumentu muzycznego santuri, bo muzyka i taniec są najważniejsze. Jeden choć młodszy, to jakby starszy duchem, sztywny, niepewny siebie, angielski gentleman o greckich korzeniach i aspiracjach literackich. Drugi choć starszy, to jednak żywioł chcący wycisnąć z życia ostatnią kroplę. Jeden to teoretyk piszący eseje na każdy temat, drugi to praktyk doświadczający każdego momentu intensywnie. To taki typ faceta gawędziarza, który każdego zaczepi, byleby z nimi wymienić parę słów i się pośmiać. Tak zresztą zaczyna znajomość z tym pierwszym. Czas już odsłonić ich imiona, by nie nazywać ich pierwszym i drugim, bo obaj są na równi na tej życiowej drodze. Co się takiego stało, że jowialny nie...
Read more »

BAJKA O POCIĄGU

MAJSTRO
BAJKA O POCIĄGU, KTÓRY CHCIAŁ BYĆ AUTOBUSEM    Zapowiadał się piękny dzień na wyścig. W blasku słońca lśniły wszystkie małe pociągi, które miały ze sobą rywalizować o tytuł najszybszego. A było o co walczyć, bo zwycięzca miał obsługiwać najbardziej wyjątkową trasę Zielonego Rogu, gdzie czekały go najpiękniejsze widoki i najgrzeczniejsi pasażerowie. Aż chciało się zagwizdać, rozgrzać koła i sunąć po torach jak najszybciej. Pośród sześciu pociągów, które brały udział w wyścigu, na szczególną uwagę zasługiwały tu dwa: Arno i Rufus, które już od dawna ze sobą rywalizowały. To oczywiste, że obaj nie bardzo się lubili. Arno należał do szczególnie wrednych. Podobno miał oszukiwać, choć nigdy tego nie udowodniono. Póki co był on jednym z najszybszych i wszyscy go podziwiali albo bardzo mu zazdrościli. Cały wyścig miał się odbyć pod czujnym okiem Wielkiej Lokomotywy, która przeciągnęła już bardzo dużo wagonów pełnych różnych pasażerów. To ona ogłosiła uroczyście, że wyścig się zacz...
Read more »

BAJKA O GITARZE

MAJSTRO
 DOPÓKI STRUNY SĄ W GITARZE   Był raz sobie młody grajek, co zwał się Horacy Horek Gromek. Nieustannie przemierzał kolejne miasteczka, aby grać dla ludzi, bo to lubił najbardziej. Mimo, że jego gitara była zrobiona z drewnianej, zniszczonej skrzynki, w której mieszkała mała myszka imieniem Reszko, to jednak muzyka wydobywająca się z tego instrumentu, sprawiała wszystkim radość. Kiedy Gromek dawał koncerty, sprytny Reszko wychodził do ludzi z wielką czapką i tańczył przed nimi, by zebrać trochę złotych monet. A nawet jeśli ludzie niewiele sypali pieniędzmi, to chętnie zapraszali Horka i Reszka na obiad i nocleg. A gdy brzuchy były pełne i ciała wypoczęte, ruszali dalej w drogę. I tak płynęło życie tych dwóch na podróżowaniu między różnymi miasteczkami, od wschodu do zachodu słońca i koncertowaniu dla wszystkich, biednych, bogatych, złych i dobrych. Czy upał, czy deszcz, Horacy Gromek uparcie trzymał swoją gitarę i grał na niej niezwykłe melodie, śpiewając sobie wesoło: „dopók...
Read more »