kp

  Tamte dni. Takie proste i szczęśliwe, gdzieś między huśtawką a trzepakiem, gdzieś między tymi wysokimi blokami, między którymi ustalaliśmy granice naszych królestw, żując z satysfakcją gumę. Zamki budowane ze sztachet i kartonów, miecze tak na szybko zerwane z drzew, by skrzyżowały się w porę i rozpoczęły pojedynki o jedną z koleżanek, która obiecała dać całusa. Tamte dni zapisane na tych czarnych taśmach, odtwarzanych w złotej sepii sentymentalnego słońca. Tamte dni niesione z wiatrem, gdy czekaliśmy na dziewiczych plażach, widząc już na horyzoncie piękne plastikowe okręty Lego obiecane przez dalekiego wujka z zagranicy. Tamte dni w tych w małych mieszkaniach, gdzie na meblościankach był cały świat. I telewizor i jakiś stary komplet encyklopedii PWN. Codziennie budowaliśmy sobie rzeczywistość od nowa, przekładając klocki tu i tam, bo przecież wciąż było za mało. I nie ten kolor i nie ten rozmiar. Klocek, ubranie, jedzenie, cokolwiek. Ale zawsze można było inaczej. Tak rozw...

CHŁOPAKI NIE PŁACZĄ. ZA TO MY PŁACZEMY ZE ŚMIECHU   Ten film to jaskrawy żart polskiej kinematografii, który jednak urósł do rangi fenomenu klasyka komedii. Dwadzieścia lat już minęło od premiery tego dzieła i wciąż uśmiech pojawia się na twarzy. Jedno nieporozumienie goni kolejne, a każda scena jest jak cytat, który za dzieciaka powtarzaliśmy, zataczając się ze śmiechu. To przede wszystkim dialogi są najmocniejszą stroną tej komedii, podczas gdy sama narracja to zwalnia, to przyspiesza albo rozbija się w jakimś ciemnym zaułku. Zupełnie jakby widz był zarzucany przesadnymi anegdotami i żartami, aniżeli miał się wciągnąć w drogę bohaterów, która gdzieś powinna zmierzać, czyż nie? Hmmm, czy aby nie na poniemieckie bunkry? Bunkrów nie ma, ale też jest zajebiście! Reszta to improwizacja. Jakieś ciemne interesy, potem zemsta, ściganie niewygodnego świadka i oświecenie w wyborze życiowej drogi. No i tak to przebiega. Zabawa chłopców na podwórku, gdzie każdy zgrywa kogoś innego. Reinkar...