WYZNANIE 3

MAJSTRO

 


 

To, co z rana na lustrze kreślone

Z jutrem odpływa jak mgła, która pozbywa nas szat

Czy znów idziesz w to samo miejsce, jak tydzień temu

I dwa tygodnie wcześniej, czując, że chciałbyś więcej

Od tych wspomnień

Staliśmy się mistrzami opiewania minionych cudów

Nigdy nie odważyliśmy się jej pocałować

Lecz szliśmy za jej mglistym welonem

Nie czując jeszcze

Jak bardzo pokryliśmy się szronem

Czy tacy właśnie jesteśmy każdej niedzieli?

wiedząc, że kolejny tydzień skończony

i jeszcze dalej o całe lata świetlne

jesteśmy od tych dzieci rzucających z radością kostkami

czuwaj, gdy zachodzą dookoła wszystkie słońca

tu o zmroku pojawia się brama dokądś wiodąca

jak pewność, że w końcu to musi nastąpić

Rytm bębnów coraz głośniejszy

fujarki, flety, harfy, podniety

Co za dzikość zapomniana dawno

Gdy nasze imiona były między chmurami

I drzewami

Tu byliśmy trzecia B

Gdy będziesz to czytał

Zapomnij, co złe

poza miejscem i czasem

Za Kamiennym pegazem

Motta i półprawdy

wydrapane w drewnie

to czego nie przeżyliśmy

teraz pakujemy jak ciężkie skrzynie

na te giętkie wersy

żaglowców kontestatorów

gdy człowiek zmęczony i czerstwy

sam na sam z białą ścianą

Czuwaj nad wszystkimi zachodami

Platynowych dysków

Zrywaj pąki róż i chwytaj

Ducha dnia w cudzysłów

Teraz dopiero

Brzmi to jak epitafium

Gdy nad ranem senna mgła

Powtórzonych formuł z łaciny

Zwiewne suknie naszych wybranek

Tonące między krzewami

Te słodkie i poważne obietnice

Te nasze w pół zatrzymane gesty

Między rzemieniami, z których powstaną

Braterskie więzy

Wisiory, amulety

No dalej wsiadaj na zardzewiały rower

Co w szprychach ma pokrzywy

A nam przybywa siły

Tunelem z wierzb do liceum

ogrodów kamiennych myślicieli

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

GREG ZORBA. PIĘKNA KATASTROFA

MAJSTRO
Obraz
    Opowieść o dwóch typach ludzi: intelektualiście pisarzu, przechodzącym kryzys i starszym od niego człowieku, który żadnej pracy się nie boi. Jeden to teoretyk zaczytany w książkach, którymi próbował zastąpić życie, a drugi to żyjący pełnią życia, przygodą, nie mający przy sobie nic prócz instrumentu muzycznego santuri, bo muzyka i taniec są najważniejsze. Jeden choć młodszy, to jakby starszy duchem, sztywny, niepewny siebie, angielski gentleman o greckich korzeniach i aspiracjach literackich. Drugi choć starszy, to jednak żywioł chcący wycisnąć z życia ostatnią kroplę. Jeden to teoretyk piszący eseje na każdy temat, drugi to praktyk doświadczający każdego momentu intensywnie. To taki typ faceta gawędziarza, który każdego zaczepi, byleby z nimi wymienić parę słów i się pośmiać. Tak zresztą zaczyna znajomość z tym pierwszym. Czas już odsłonić ich imiona, by nie nazywać ich pierwszym i drugim, bo obaj są na równi na tej życiowej drodze. Co się takiego stało, że jowialny nie...
Read more »

BAJKA O POCIĄGU

MAJSTRO
BAJKA O POCIĄGU, KTÓRY CHCIAŁ BYĆ AUTOBUSEM    Zapowiadał się piękny dzień na wyścig. W blasku słońca lśniły wszystkie małe pociągi, które miały ze sobą rywalizować o tytuł najszybszego. A było o co walczyć, bo zwycięzca miał obsługiwać najbardziej wyjątkową trasę Zielonego Rogu, gdzie czekały go najpiękniejsze widoki i najgrzeczniejsi pasażerowie. Aż chciało się zagwizdać, rozgrzać koła i sunąć po torach jak najszybciej. Pośród sześciu pociągów, które brały udział w wyścigu, na szczególną uwagę zasługiwały tu dwa: Arno i Rufus, które już od dawna ze sobą rywalizowały. To oczywiste, że obaj nie bardzo się lubili. Arno należał do szczególnie wrednych. Podobno miał oszukiwać, choć nigdy tego nie udowodniono. Póki co był on jednym z najszybszych i wszyscy go podziwiali albo bardzo mu zazdrościli. Cały wyścig miał się odbyć pod czujnym okiem Wielkiej Lokomotywy, która przeciągnęła już bardzo dużo wagonów pełnych różnych pasażerów. To ona ogłosiła uroczyście, że wyścig się zacz...
Read more »

LALKA

MAJSTRO
BIEDNY PAN WOKULSKI   Pamiętam, jak w szkole przerabialiśmy „Lalkę”. Dla wielu z nas, znudzonych już mocno wydumanymi abstrakcjami Słowackiego czy zbyt patetycznymi frazami Mickiewicza, ta historia o bogatym kupcu, który stworzył siebie od nowa (self-made man) była naprawdę czymś ożywczym a może nawet inspirującym. Nawet ci, którzy nie przepadali za językiem polskim mówili, że wreszcie jest coś do poczytania, bo wcześniej to jakieś poetyckie pierdoły, jakieś widma duchy i nie wiadomo, jak w ogóle to ogarnąć…zwłaszcza w arkuszu maturalnym, gdzie liczy się przecież ścisłość wypowiedzi. Chociaż w tamtym nerwowym czasie przygotowywania do matury trudno było tak po prostu się zrelaksować nad książką, gdy jeszcze były inne przedmioty do zaliczenia. Zestresowany młody czytelnik nie tyle skupiał się nad urodą języka, urokiem historii, tylko patroszył tekst, szukając potrzebnych motywów, tropów, które miał odpowiednio przedstawić podejrzliwej pani polonistce. A jak pominąłeś któryś z nich. ...
Read more »